Nadrealizm polski
Indywidualista, symbolista, alegorysta, odczuwający otaczający świat „NAD” jego realnością. Czy jest to możliwe, aby za pomocą płótna i pędzla odwołać się do niuansów z przeszłości, która jest w nas zakorzeniona. W sposób realny wskazać konteksty kulturowe, religijne, mitologiczne, biblijne, historyczne, filozoficzne, egzystencjonalne, a kończą na alegorii społeczno-politycznej.
Przez wieki nie zmieniło się wiele, jesteśmy bardziej nowocześni, ale zagłębiając się w malarstwo nadrealizmu polskiego, zrozumiemy wiele… Daniel Pielucha porusza swoją tematyką niezabliźnione rany, o których opowiada nam na swój sposób. W nadrealizmie polskim znajdziemy parabole składająca się z alegorii i symboliki, która ma być przenośną i dosłowną warstwą do odczytu jego obrazów.
Personifikacja oraz zatopienie w XX wiecznej kulturze pozwala zrozumieć więcej.
Taka twórczość bardzo szybko zyskuje uznanie u wymagających odbiorców oraz pozytywne oceny krytyków sztuki. To znakomite wyczucie sytuacji, oparte o symboliczne myślenie – traumy, nastroje, pejzaż kulturowy pomaga wyrazić malarstwo w sposób metaforyczny na przestrzeni historycznej i współczesnej. Nadrealizm polski to kierunek artystyczny i literacki, który rozwinął się w Polsce w XX wieku, po II wojnie światowej. Jest to polska interpretacja i rozwinięcie idei surrealizmu, który narodził się w latach 20. i 30. XX wieku we Francji. Nadrealizm polski stawia na pierwszym miejscu podświadomość, marzenia, irracjonalność i surrealistyczne połączenia rzeczywistości, które mają na celu odkrycie głębszych prawd o ludzkim doświadczeniu i traumach z przeszłości. W polskim nadrealizmie można zauważyć wpływ różnych prądów artystycznych, w tym dadaizmu, ekspresjonizmu oraz tradycji romantycznej, którą hołdowali Jacek Malczewski, Józef Chełmoński, Odilon Redon, Salvador Dali, Jerzy Duda-Gracz czy Zdzisław Beksiński. Starając się uchwycić człowieka pomiędzy jego naturą, a kulturą oraz prawdziwym człowieczeństwem, to myślenie obrazami u Daniela Pieluchy wywodzi się sugestywnych, dynamicznych, ekspresyjnych, ale również wyciszonych, sielskich klimatów oddając hołd historii polskiej.
Sensem nadrealizmu polskiego jest połączenie świadomości z podświadomością, sielskości z mrocznością, jasnych barw przeplatanych z ciemnymi to tworzy nierozerwalną całość na płótnie Daniela Pieluchy.
Bezkresny horyzont światła, spokoju oraz klarowności przeplata się z uczuciem przerażenia i zgrozy dla człowieka. Symbolika wchodzi na najwyższy poziom ukazania prawdy o ludzkiej duszy, która w zakamarkach chowa skazy historii. Jest to subtelna forma, a zarazem piękna i głęboka ukazująca dziwne, przerażające, straszne sytuacje alegorii o negatywnym wartościowaniu. Ta interdyscyplinarność pozwala poczuć płynące przesłanie na przyszłość pełną polskości.
Są różne rodzaje malarstwa, lecz nad niektórymi warto pochylić z się bliżej, nie prosząc o wyjaśnienie, czy analizę, ponieważ nadrealizm polski definiuje się sam. Obrazy Daniela Pieluchy i nuta nadrealizmu przemawiają do odbiorcy, gdzie styka się kilka światów – nauka, kultura, tradycji polskiej, odwołań do Biblii oraz modlitwy, postrzeganie świata czy nawiązania do natury. Zatrzymajmy się i spójrzmy głębiej, zmieni to nasze myślenie na zawsze. W odbiorze obrazów i kontekście wyłaniającego się nadrealizmu polskiego nie tylko potrzebna będzie znajomość filozofii, refleksji nad naturą, mitologii czy pokora, ale powrót do literatury polskiej, przypomnienie sobie słów i kontekstów z młodopolskiej kultury Wyspiańskiego, Tetmajera, Witkacego, po Tuwima, Reymonta i Kasprowicza. Udajmy się we wspólną podróż na jawie i we śnie, gdzie te dwa światy ścierają się ze sobą. To nie tylko nadrealizm wyłania się z obrazów Daniela Pieluchy to piękno skrywane w wątkach mitologii, literatury, filozofii czy historii malarstwa.